BrightLights
auto

Met volgas op de Autobahn, maar waarom?

Je bent met je caravan onderweg naar een vakantiebestemming in Zuid-Europa. Onderweg ontdek je dat je de vignetten vergeten bent voor Zwitserland. Je denkt: ‘Oei, dat gaat een hoop geld kosten aan de grens.’ Zwitserland is immers verkeerstechnisch één van de duurste landen in Europa. Je rijdt ‘rustig’ met 100 kilometer per uur op de Duitse Autobahn verder. Je ziet in de verte twee koplampen, die plots heel dichtbij komen. Met 160 kilometer per uur jaagt een BMW X6 je voorbij. ‘Verdorie’, denk je. ‘Kon ik dat maar!’

Geschiedenis

Al in 1927 waren er voor het eerst plannen in Duitsland een Autobahn (toen Schnellstraβe) aan te leggen. Dit plan heette het HaFraBa-plan. Een Autobahn tussen Hamburg, Frankfurt, en Bazel. De Duitsers keken op tegen de Italianen, die de eerste snelweg ter wereld hadden geopend. Zij openden deze weg in 1924 tussen Milaan en Varese.

In 1932 werd in Duitsland de eerste Autobahn geopend, deze liep tussen Keulen en Bonn. Grappig feit is dat je op deze snelweg toen al 120 kilometer per uur mocht rijden, terwijl auto’s destijds nog niet zo hard konden rijden. De eerste Duitse Autobahn is trouwens nog steeds in gebruik, en heet tegenwoordig de A555. Drie jaar later werd door Hitler de zogenaamde eerste Reichsautobahn geopend. Eigenlijk was dit dus niet de eerste Autobahn, maar Hitler probeerde dit zo te laten lijken door zijn propaganda. Deze Reichsautobahn is tegenwoordig onderdeel van de A5.

Er werden steeds meer snelwegen aangelegd in Duitsland, het geluk kon niet op. Na de Tweede Wereldoorlog werd Duitsland echter verdeeld tussen de WDR en de DDR. Met het ontstaan van de DDR kwam een groot deel van het Duitse snelwegennetwerk daar te liggen, en desalniettemin ook in Polen. De DDR en Polen hadden maar weinig oog voor die snelwegen, en hebben ze dus ook niet onderhouden, met als gevolg dat deze in slechte conditie achterbleven. In 1990 werd door de nieuwe Duitse regering besloten dat ze de autosnelwegen uit de voormalige DDR gingen opknappen. Ook had Polen plannen om een eigen snelwegennet op te zetten, en de voormalige Duitse autosnelwegen daarin mee te nemen door ze op te knappen.

Verschil met andere landen

De voor de gewone mens toegankelijke racebaan. Het blijft alle Europese landen keer op keer verbazen. Je zou zeggen dat dat in Duitsland gewoon niet mag, omdat Duitsland een land is dat graag regels handhaaft. Duitsland als land van orde. Toch geldt op de meeste Autobahnen een adviessnelheid van 130, maar iedere bestuurder met bijvoorbeeld een Mercedes, BMW of Audi trapt het gas heus wel wat verder in. Dit staat in schril contrast met de rest van de Europese gemeenschap. Om maar wat landen te noemen: in Frankrijk, Spanje, Italië mag je ‘slechts’ 130 kilometer per uur rijden.

Met Nederland ligt er een nog groter verschil. Op rustige trajecten mag je in Nederland namelijk 130 kilometer per uur rijden. De standaard snelheid voor de autosnelweg ligt bij ons op 120. In onze Randstad wordt op veel trajecten een maximumsnelheid van 100 kilometer per uur gehanteerd, omdat het hier vaak wat drukker is. Ook klagen veel bewoners over de uitstoot van CO2 en geluidsoverlast wanneer men harder mag rijden.

Duitsland is het enige Europese land waar je op de snelwegen het gaspedaal vrijelijk mag intrappen. Er zijn wel andere landen over de wereld waar het wél mag, in Afrika mag je in de landen Burundi en Somalië ook lekker hard rijden. Verder zijn het in Azië de landen Nepal, Afghanistan en Noord-Korea waar je met het gaspedaal mag spelen op de snelwegen. Het is in deze landen trouwens nog niet echt mogelijk om heel hard te rijden op de snelwegen. Om dit te verbeteren, zullen de overheden van deze landen flink moeten gaan investeren in hun infrastructuur. Geld dat er waarschijnlijk niet is.

Je zou zeggen dat Duitsland niet echt in dit rijtje landen past, als je kijkt naar wat voor soort land het is qua regelgeving.

Duitse auto-industrie

Maar wat is dan de reden dat men zo hard mag rijden op de Duitse Autobahn? Die vraag houdt veel mensen die door Duitsland reizen bezig. Het blijkt de auto-industrie te zijn, die ervoor zorgt dat Duitsland een uitzonderingspositie heeft in Europa. In Duitsland houdt men van exclusieve auto’s die heel hard moeten kunnen rijden. Dure wagens waarmee je kunt scheuren, dat is waar Duitsland voor staat. Want:‘wat heb je aan een auto die 250 kilometer per uur kan rijden, als de maximumsnelheid op 130 ligt?’

Het racen op de snelwegen blijkt zelfs als marketing te werken, het werkt tot over de grens. Er worden bijvoorbeeld in de Verenigde Staten reisjes aangeboden naar Duitsland. Gaat men zo’n reis maken, dan kan men een auto huren, en lekker heel Duitsland verkennen door hard te rijden op de Autobahn. Het klinkt als een sprookje voor veel buitenlandse toeristen.

Tegenstand van burgers en politiek

In Duitsland komt steeds meer tegenstand tegen het onbeperkte hard rijden op de snelwegen. Mensen wijzen regelmatig op harde cijfers: op 60% van de Autobahnen in Duitsland geldt geen snelheidslimiet en op die trajecten vinden 72% van alle zware ongevallen in Duitsland plaats. Schokkend eigenlijk, maar zeker niet onverwacht. En als men in Duitsland een snelheidslimiet zou invoeren op alle snelwegen, zou er in heel Duitsland 9% minder CO2 worden uitgestoten. Toch lijkt een snelheidsbeperking nog geen realistisch scenario te zijn, al kwam de Duitse Verkeersveiligheidsraad met een rapport waaruit bleek dat de helft van de Duitse bevolking de snelheidsbeperking wel zag zitten. Men vindt het schadelijk voor het milieu, en het moet maar eens afgelopen zijn met die roekeloze bestuurders die andere weggebruikers in gevaar brengen.

Ook de politiek keert zich steeds meer tegen de limietloze snelwegen. Vaak zijn het linkse partijen in Duitsland die zich voor het ‘tempolimiet’ inzetten. Maar, zolang Merkel bondskanselier blijft in Duitsland, hebben hardrijders op de Autobahn niets te vrezen; haar partij CDU en zusterpartij CSU zien niets in de plannen van een snelheidslimiet.

Dit komt doordat de schadelijkheid voor het milieu en de volksgezondheid één groot vraagteken blijft. Veel onderzoeken zijn tegenstrijdig, statistieken wijken af. Ook vergelijkt de OESO de snelwegen in Duitsland met andere landen. Daaruit blijkt dat Duitsland minder dodelijke verkeersslachtoffers heeft dan bijvoorbeeld buurlanden als Frankrijk, België en Oostenrijk. Zijn de snelwegen in Duitsland daarom veiliger, of minder druk? Op die vraag kan niemand echt een antwoord geven.

Oliecrisis

In het verleden, in 1973, was de gehele Bondsregering in Duitsland voor het eerst geheel tegen de limietloze wegen. Dit kwam doordat er een oliecrisis plaatsvond. In november 1973 stelde de regering een snelheidslimiet in van 100 kilometer per uur op álle Duitse snelwegen, zodat er energie bespaard zou gaan worden. De ADAC, de Duitse autovereniging, besloot alles te gaan doen om ervoor te zorgen dat deze maatregel werd teruggedraaid. Men liet stickers drukken met de tekst ‘Freie Bürger fordern freie Fahrt’, terwijl mensen die vóór de maatregel waren juist riepen dat de ADAC staat voor ‘Auto Darf Alles Club’ (‘auto mag alles’-club). Toch kreeg de ADAC zijn gelijk, en werd na 4 maanden de maatregel al teruggedraaid.

Hardrijders zullen nog jaren aan het langste eind trekken in Duitsland, in ieder geval zolang Merkel nog bondskanselier blijft. En zelf vind ik dat ook grappig, omdat scheuren zo ontzettend leuk is. De ADAC zal het in ieder geval met me eens zijn. Stiekem toch wel een beetje jammer dat je in Nederland niet met je gaspedaal mag spelen. Dat betekent ergens wel dat onze wegen waarschijnlijk een stuk veiliger zullen zijn, zeker in de Randstad waar het geregeld zeer druk is op de snelwegen. We kennen in Nederland de lusten en de lasten niet. Wel veiligheid, maar dat geeft saaiheid op de snelwegen. Maar waarom is de invoering van ‘limietloze’ wegen een probleem als op rustige trajecten Duitsland om de hoek ligt?

Stan

Stan

Heeft een passie voor reizen, en dan ook het liefst ver weg. Is een nuchtere Drent met een neusje voor spelling en grammatica, en wordt daarom ook met enige regelmaat een wandelende spellingscontrole genoemd.

Reageren