BrightLights
photo-1467484493894-3f362eca2299

Hoogbegaafd én onderpresterend

Ik loop de school uit, bepakt met een grijns en een cijferlijst. Dat was leerjaar één van mijn MBO, dacht ik. En om eerlijk te zijn ben ik deze fluitend doorgekomen. 146 uur afwezig, een 1 op Duits omdat ik de mondeling vergat en voor de rest zesjes, zevens en achten; een ode aan presteren onder de maat.

Enkele jaren geleden kreeg ik de stempel ‘hoogbegaafd’ op m’n smoel gedrukt. Feitelijk houdt dat in dat je een IQ hebt boven het gemiddelde en dus meer zou kunnen (op school). Hier komt de catch; ik ging van het VWO, naar de HAVO, naar de MAVO. Archetype onderpresteerder en chronisch lui, al zeg ik het zelf. Ik ben namelijk van mening dat school voor mij een secundair accessoire is; laat mij maar werken. En dat is op school goed te merken. Leren doe ik niet, aanwezig ben ik als ik er zin in heb. En áls ik er ben, is de kans aanwezig dat je me ergens in het lokaal vindt achter een laptop. Aan het werk.

School trok mijn aandacht nooit zo, heel erg vind ik het niet. ‘Ja maar, je bent hoogbegaafd, moet je dan geen VWO doen?’ Neen. Onderpresteren is helemaal niet erg, zolang je maar ergens mee bezig bent. Voor mij is dat mijn werk, een bijna heilig iets voor mij. Het is mijn hobby, mijn grootste liefde en mijn inkomstenbron. Tegelijkertijd. School is niets anders dan het aanwezig moeten zijn, om voorgekauwde stof door je strot geduwd te krijgen waar je negen van de tien keer toch al niks mee zou doen. Even de toets maken en weer naar huis, denk ik dan.

Ik presteer al jaren ver onder m’n vermogen. Ik laat het afhangen van de laatste toetsweek, of ik zorg ervoor dat ik net goed genoeg sta om over te gaan. En met mij vele andere studenten die in hetzelfde schuitje zitten. Het is een stigma dat alle hoogbegaafden op het VWO zitten, de meesten juist helemaal niet. Waarom? Het onderwijs is niet op ‘ons’ voorbereid. Zo simpel is het. Wat gebeurt er als je een hoogbegaafde voorgekauwde stof geeft? Die gaat vragen stellen, vragen waar de docent meestal geen antwoord op heeft en afdoet met een ‘ga maar aan het werk’. Dit moge resulteren in een portie desinteresse, demotivatie en een gigantisch ‘zucht-gevoel’. Bedankt, onderwijs.

Vergis je niet, het feit dat ik een hekel heb aan school wil niet zeggen dat ik leren haat. Zeker niet, zelfs. Ik heb gewoon geen zin in het binnen harken van kennis die ik niet ga toepassen. Dan word ik uitermate vervelend. Arme docenten , denk ik dan wel eens. Ik presteer onder de maat, dit klopt, maar waarom is dit zo erg Nederland? Waarom is het een schande als een hoogbegaafde onder zijn maat presteert? In principe is het toch ridicuul dat we in Nederland meer waarde hechten aan een onbenullig papiertje dan aan ervaring, dan aan het hebben van een passie?

Maar er zit ook een keerzijde aan het ondermaats presteren. Vergis je niet, al het bovenstaande is in principe niks meer dan verkapte argumentatie voor het feit dat ik chronisch lui ben. Ik ben ooit afgestroomd en probeer daar nu, met terugwerkende kracht, een verklaring voor te bedenken. Dit is het uiteindelijk geworden. Mensen vragen wel is of ik het zelf niet vervelend vind, dat ik altijd onder mijn kunnen presteer. In principe niet, ik vind het niet erg, het is immers een keuze. Ik mis niets, het enige wat er vanuit mijn perspectief vervelend aan is, zijn de meningen. Mensen die maar niet de optelsom kunnen maken, hoogbegaafd en MBO. Mensen die zeggen ‘maar ben je dan wel zo slim’? omdat IQ coherent moet staan aan een hoge opleiding. Dit moet, anders pas je niet in het plaatje. Ironisch vind ik het, maar ergens ook wel pijnlijk. Hierdoor zal ik me altijd moeten verantwoorden en uitleg moeten verschaffen.

Het is dus kiezen tussen twee kwaden; niks doen en dit altijd moeten verantwoorden tegenover alles en iedereen, of gewoon met de meute meehobbelen en mijn hobby’s, werk en leven gedag zeggen. Ik heb de keuze wel gemaakt. Laat die meningen maar komen.

Joran-Lars

Joran-Lars

Joran-Lars is 18, Adjunct-hoofdredacteur, volgt een opleiding die 'm geen fluit interesseert en komt zijn dagen door met zijn voetjes op tafel. Buiten school besteedt hij zijn tijd vooral aan lezen en schrijven, en het ondernemen van de meest doldwaze avonturen. Schrijft bij Brightlights over alles wat hem te binnen schiet, wat vaak resulteert in een klaagzang. Lezen op eigen risico!

Reageren