BrightLights
label

We zijn labelziek geworden

Op iets potje past een labeltje. Het zou zo een Nederlands gezegde kunnen zijn, ware het dat we inmiddels wereld kampioen labeltjes plakken zijn. Unieke kenmerken van personen worden weggeschoven in hokjes om het verklaarbaar te kunnen maken op papier, en mensen zo steeds beetje bij beetje minder mens te maken en te objectiveren. Zo zorgen we uiteindelijk doodongelukkige, kapotgelabelde generatie. Asperger, autisme, homo, hetero, bi, depressief, angststoornis of een blijheidsstoornis; we zijn straks niks anders dan het verkoopbord van ons label.

Je hebt mensen die hebben wat moeite met sociaal contact. Helemaal niet erg, we hoeven niet allemaal de populairste te zijn, toch? Klabats, daar heb je je autisme-label al te pakken. Maar niet alleen op psychologisch gebied zijn we labelgeil, op seksueel gebied gaan we al helemaal los met de labelprinter, globaal gezien. Het is tegenwoordig uitermate vreemd om ‘personen’ leuk te vinden, je valt op een vast geslacht. Doe je dat niet ben je bi- of panseksueel, val je op hetzelfde geslacht ben je homo, val je op het andere ben je weer hetero, en vervolgens zwerven er nog driehonderd verschillende andere seksualiteiten in het spectrum tussen de genoemden. Zullen we om te beginnen afspreken dat niemand ter wereld op een specifiek geslacht valt, maar op personen, en bij wijze van opvoeding en sociale omgeving partners van een bepaald geslacht kiest? Dan zijn we het daar over eens.

Over de psyche van de mensch. Het is algemeen bekend dat elke tiener tegenwoordig wel íets heeft, wat vroeger naar waarschijnlijkheid niet anders was, maar door onze obsessie voor het identificeren van een afwijking als gemeenschappelijk goed, labellen we ook deze ‘ietsjes’ he-le-maal stuk. Resultaat? Dossiers van leerlingen tellen tien pagina’s extra puur om de labels te duiden en een handleiding te verschaffen, terwijl het toch in principe veel gemakkelijker kan. ADHD? Nee, hij is druk. Laten afkoelen soms. Dyslexie? Moeite met lezen en schrijven, heeft wat meer tijd nodig. Waarom al die labels als het veel simpeler en persoonlijker kan. Voor dat de persoon het label gaat leven.

“Sorry, dat komt omdat ik *label* heb” het is geen onbekende frase in de hedendaagse wereld. Iedereen heeft wel iets en kan dit te pas of te onpas gebruiken als schild voor gepleegde feiten en heeft op deze manier altijd een prachtig excuus paraat. Je verdiept je wat in het label wat je gekregen hebt en komt achter andere kenmerken die bij jou tot voor kort niet zo duidelijk waren. Groot is de kans dat je deze kenmerken dan juist gaat ontwikkelen, om aan het rolpatroon van je label te voldoen. Alsof je het boodschappenlijstje afwerkt in de supermarkt.

Naar alle waarschijnlijkheid zullen labels in het huidige systeem alleen maar blijven toenemen. En nee, ik heb het dan niet over het race auto superdino alligator-monster genderidentificatie vormen van Tumblr-minkukels, maar algemeen in de wetenschap geaccepteerde vormen van identificatie. Labels. Makkelijk om aan te komen, heel moeilijk om vanaf te komen.

Joran-Lars

Joran-Lars

Joran-Lars is 18, Adjunct-hoofdredacteur, volgt een opleiding die 'm geen fluit interesseert en komt zijn dagen door met zijn voetjes op tafel. Buiten school besteedt hij zijn tijd vooral aan lezen en schrijven, en het ondernemen van de meest doldwaze avonturen. Schrijft bij Brightlights over alles wat hem te binnen schiet, wat vaak resulteert in een klaagzang. Lezen op eigen risico!

Reageren