BrightLights
mensproza

Aanslagen als gewoonste zaak van de wereld

Ik ben, zoals bekend, een nieuwsjunk. Dit houdt in dat ik mijn telefoon een paar duizend keer per dag check op meldingen, alle nieuwssites bijhoud en bij speciale gebeurtenissen ik mijn kantoor in schiet, waar ik drie beeldschermen heb staan die ik vervolgens volmik met nieuwssites, livestreams en liveblogs. Een mooi voorbeeld van zo’n speciale gebeurtenis is de coup in Turkije, die ik op de voet gevolgd heb. En tot voor kort hoorden aanslagen in de Westerse wereld hier ook bij. Hoorden, inderdaad.

Het is namelijk zo dat hoe verschrikkelijk deze aanslagen ook zijn, dat valt niet te betwisten, ik er geen ‘kick’ meer bij voel om deze te volgen. In mijn systeem zijn dergelijke gebeurtenissen al in zoverre genormaliseerd, dat ik er niet eens meer vanop kijk als er ’n Da’esh-aanhanger met een hakbijl door een trein zwaait. Aanslagen hebben, vooral de afgelopen maanden, zo vaak het toneel gezien in de West-Europa dat het speciale, nieuwswaardige randje er bijna vanaf is. Als bij een verkeersdode valt het in het acht-uur journaal al bijna na het weer te proppen ‘oh ja, en er was nog een aanslag in Duitsland. Stuk of wat doden. Fijne avond!’

Maar het is toch wat, eigenlijk. Terroristen die er puur en alleen op uit zijn dood en verderf te zaaien, krijgen niet eens meer een fatsoenlijk podium voor de door hen gepleegde daden, want het is de normaalste zaak van de wereld geworden.

Ik blik terug op november 2015. Het betrof een vrij regenachtige vrijdagavond in mijn thuisplaatje Klazienaveen (geef jezelf maar meerdere schouderklopjes als je het kent) en ik zat op de bank te genieten van een, laten we zeggen, ‘alcoholvrije versnapering’. Er sijpelde nieuws naar buiten van een aanslag in Parijs en terwijl mijn groep vrienden de bank verwarmde, kneep yours truly er even tussenuit om zijn laptop, iPad en telefoon van ’t bureau te grissen. Wat zegt CNN, wat gebeurt er op Twitter, zijn er al beelden?

Een paar maanden later, voor de verandering ook weer eens op een vrijdagavond, volgt weer nieuws dat er een aanslag aan de gang zou zijn, dit maal in München, een plaats die nog niet eens zo verdacht ver van mijn vakantieadres af lag. Goed, even kijken op Twitter, maar vervolgens gewoon weer verder tot de orde van de dag.

Terroristen zijn trouwens de mensen die hier het minste baat bij hebben, die vinden het alleen maar mooier dat mensen zoals ik achter een scherm die wandelende baardgranaten op de voet volg. Krijgen ze een fanbase van, kun je bijna zeggen, plus het helpt ze een handje bij het radicaliseren van het Westen.

Maar aanslagen horen niet bij de orde van de dag. Aanslagen zijn vreselijke gebeurtenissen die in principe niet voor zouden moeten komen. We moeten dan ook helemaal niet accepteren dat deze daden onze manier van leven verstoren, maar voor een verder ideologisch barricadepraatje moet je bij iemand anders zijn, daar brand ik mij de vingers niet aan.

Aanslagen mogen niet normaliseren. Nooit. Dat kunnen we de slachtoffers en aanverwanten niet aan doen. Aanslagen horen niet. Maar of we nu elke aanslag zo intensief op de voet moeten volgen als ik gewend was te doen, misschien kun je wat minderen, JL. Zoek een hobby. Kleiduif schieten of zo. Of is dat te ironisch.

Joran-Lars

Joran-Lars

Joran-Lars is 18, Adjunct-hoofdredacteur, volgt een opleiding die 'm geen fluit interesseert en komt zijn dagen door met zijn voetjes op tafel. Buiten school besteedt hij zijn tijd vooral aan lezen en schrijven, en het ondernemen van de meest doldwaze avonturen. Schrijft bij Brightlights over alles wat hem te binnen schiet, wat vaak resulteert in een klaagzang. Lezen op eigen risico!

Reageren