BrightLights
gitaar

Wat er in mijn tenen zat

Veel mensen zijn alleen. Veel mensen missen mensen, veel mensen zijn op zoek. Veel mensen zijn verloren, weten niet goed wat ze moeten doen. Veel mensen zijn vermoeid, veel van hen zijn ook verveeld. Veel mensen weten weinig, nog meer van hen zijn ver verdeeld.

Ik zie het overal. Iedereen is achterdochtig. Iedereen heeft informatie, maar te weinig of te veel . Iedereen vindt altijd dingen, maar niemand is het eens. Mensen praten over heel veel onzin. Mensen weten dat ze over heel veel onzin praten. Mensen durven niet anders.

Mensen durven niet om na te denken, lijkt het soms. Mensen delen zichzelf niet echt, slechts de dingen die volgens hen volgens anderen normaal zijn (snap je?). Mensen betuigen liefde op momenten dat dat publiekelijk vereist is, maar lachen het liefst problemen weg.  Mensen geven fucks op de momenten dat dat hoort, denk ik soms, maar anders niet. De meeste mensen voelen niet zo veel.

Niemand wil het weten

Neem nu bijvoorbeeld De Nacht van de Vluchteling, die op 19 juni plaatsvond. Mensen wandelden de hele nacht, 40 kilometer ver, echt mega mega lang, tot ver nadat de zon opkwam. Ze deden dat om geld op te halen voor de opvang van vluchtelingen. Het idee was dat ze tijdens deze wandeling zouden ervaren wat een vluchteling ervaart, die te voet de halve wereld onder zich door moet duwen.

Een goed idee, zou je zeggen. Daar ervaren mensen dan eindelijk eens wat al dat nieuws en de beelden op tv nu echt betekenen. Zou je zeggen. Ja.

Maar zo ging het helemaal niet.

Ikzelf liep niet mee met de wandeling, maar trad op bij een rustplaats, waar mensen gratis koffie konden krijgen en even konden gaan zitten. Ik droeg een gedicht voor, muzikaal begeleid door mijn broer op gitaar en een bevriende zangeres uit Kameroen. Het ging over mensen, dat gedicht. Over ontvankelijkheid, en angst. Het kwam uit mijn tenen.

Maar niemand wilde weten wat er in mijn tenen zat. De mensen, die zich zelf hadden opgegeven om een wandeling te maken waarin (volgens mij toch echt) inlevingsvermogen het belangrijkste is, wilden zich niet in mij verplaatsen.

Toen ik voor mijn optreden aan een paar wandelaars vroeg of zij er iets voor voelden om dichter bij het podium te komen, weigerden ze. Ik vroeg of ze het zelfs niet voor mij wilden doen, of ze misschien bereid waren om te luisteren naar wat ik te zeggen had. Ik zei dat ze op de grond mochten gaan zitten als ze moe waren. Als antwoord kreeg ik een bruuske “Nee.”

Deze mensen wisten niet wat ze deden. Ze waren zich volledig onbewust van het bestaan van mijn tenen, van mijn binnenkant. Ze wisten niet dat ik ook dingen voel.

Nu wil ik niet zeggen dat ik hier volledig door uit het veld was geslagen: als volkomen onbekend artiest ben ik heus wel gewend dat mensen niet echt staan te trappelen voor mijn optredens. Het kan me ook niet veel schelen hoeveel publiek ik heb: als er maar iemand is die het mooi vindt. Nee, voor mij persoonlijk gaf het weinig.

Er was alleen een moment waarop ik plotseling de hele ruimte om me heen zag draaien, alle mensen in slow motion zag bewegen en me plotseling besefte waarom ik me toch zo vreselijk verslagen voelde.

Zelfs de mensen zie zich vrijwillig hadden opgegeven om zich in te zetten voor anderen, beschikten over geen enkele vorm van aandacht. Ongeveer 20% van hen stond in de rij voor de wc, nog  10% voor koffie en de laatste 10% praatte over zijn nieuw gekochte auto, of zijn pas verkregen appartement. De laatste 60% maakte een selfie.

Niemand luistert

Ik was daar neergezet om hen eraan te herinneren waar deze wandeling over ging. Ik was daar geplaatst om hen eraan te herinneren waarvoor ze dit eigenlijk deden. Maar zij wilden het helemaal niet weten. Ze deden dit helemaal niet voor anderen. Ze deden het volledig voor zichzelf, voor de foto’s op Instagram.

Het enige wat ik kon denken was: “Niemand luistert.”

Niemand luistert, niemand luistert, niemand luistert. Iedereen leeft in zijn eigen bubbel. Niemand kijkt, niemand voelt. Niemand laat dingen binnen komen. Iedereen leest braaf de krant, kijkt braaf het nieuws, maar vergeet vervolgens het proces van verwerking af te maken. Niemand verwerkt iets. Haast iedereen heeft lege tenen.

En dat is erg, heel erg. Want wanneer mensen elkaar niet horen, elkaar niet zien en dingen langs zich heen laten gaan. Als zelfs de mensen met sympathieke doelen eigenlijk het liefste naar zichzelf kijken, dan gaat het mis. Empathie wordt veel te vaak vergeten. Hoe kunnen er vormen van altruïsme bestaan, als de meeste mensen volledig egocentrisch leven?

Juist.

Nu wil ik niet zeggen dat de maatschappij volledig verrot en verdorven is, dat alle mensen dozen zijn en dat we maar beter helemaal uit kunnen sterven, maar wel dat er iets moet veranderen. Wie anderen niet binnen laat komen, leeft alleen maar met zichzelf. Op die manier lopen alle mensen elkaar in de weg.

Vrijheid heeft een prijs

Individuele vrijheid heeft een prijs, namelijk de onvrijheid van een ander. En als mensen de stemmen van vreemden vergeten, zullen ze dat ook niet meer weten.

In principe ben ik het eens met onze vrijheid. Ik ben blij dat we hier zelf mogen weten wat we weten, wat we lezen, wat we doen. Maar in een samenleving waar iedereen eigenlijk volledig onafhankelijk is, hebben we mensen nodig die intrinsiek gemotiveerd zijn om voor meer te leven dan alleen zichzelf. En dat kan alleen maar als ze die verdomde bruine smurriebananen nu eindelijk eens uit hun oren pulken.

Geraakt worden

Toen wij ons optreden ergens anders deden, op een feestje in een achtertuin, trokken we tranen uit vier verschillende mensen. Die mensen werden geraakt en zijn nu misschien van binnen wel veranderd. Zij waren daar gelukkig mee.

Maar geraakt worden kan alleen als je luistert. Geraakt word je alleen als je je kwetsbaar opstelt.

Om dit relaas tot een optimistisch einde te brengen, heb ik een opdracht voor je. Jij, als lezer, hebt mijn woorden hopelijk door je open ogen zo je brein in laten stromen. Nu geef ik je nog iets, hier. Iets wat mij beroerde. Iets waardoor iedereen geraakt wordt, als ‘ie maar luistert. Dat weet ik bijna zeker.

Hier heb je muziek. Hier heb je woorden en verhalen. Hier heb je iets uit iemand anders tenen:

En laat dát dan nu eens binnen komen.

Dankjewel.

 

Mette

Mette

Telt de dagen tot haar eindexamen gymnasium maar kent nog steeds geen Griekse goden. Schrijft op lege bladen en verslaapt zich elke ochtend. Is stiekem activistisch, maar schreeuwt niet vaak van de daken. Praat veel en vaag en onbegrijpelijk, maar is best aardig verder. Daarbij geïnteresseerd in alles wat diepzinnig is. Huilt bij bijna elke film, maar is stoer als ze de weg vraagt.
Is meestal aan het dromen maar luistert graag naar je verhalen.

Reageren