BrightLights
pexels-photo

School als een spelletje

Je kent het maar al te goed: na de zomervakantie neem je het voor om het schooljaar goed te beginnen. Je houdt je agenda goed bij, maakt huiswerk en leert voor de toetsen. Alle lessen ben je aanwezig. Je wilt graag laten zien dat je het niveau aan kunt en een rapport met allemaal achten staat zeker niet verkeerd. Toch is dat waarschijnlijk niet je enige motivatie voor een knallend begin van een nieuw schooljaar. In je achterhoofd heb je natuurlijk ook al bedacht dat een goed begin ervoor zorgt dat je aan het eind van het schooljaar niets meer hoeft te doen. De voorgenomen achtjes nemen af, met een 5,5 ben je uiteindelijk dolgelukkig. Je afwezigheid loopt op, of dat nou is met toestemming of niet.

‘Extra uren’

Aan het einde van elk schooljaar blik ik altijd een beetje terug op het jaar. Bij het opruimen van alle schriften en het ontkaften van mijn boeken blader ik nog weleens door de bladzijden heen. Mijn schriften zien er aan het begin netjes en overzichtelijk uit, maar naarmate ik verder blader zie ik afgeraffelde zinnen, overal gekras en hier en daar een tekeningetje. Sommige boeken heb ik nog niet eens voor de helft gezien en de enige keren dat ik ze open heb gehad was aan het begin van het schooljaar, meestal in de lessen.

De motivatie neemt naarmate het schooljaar vordert drastisch af en dat is te merken. Op mijn school hebben we bijvoorbeeld een systeem waarbij je lessen mag missen voor andere activiteiten voor verbreiding van je kennis of voor een mogelijke vervolgopleiding. Deze mogelijkheid heb ik ook gekregen, omdat ik in de onderbouw verreikt vwo heb gedaan. In de bovenbouw kregen we de keuze of we hiermee verdergingen. In totaal moet je tweehonderd ‘extra uren’ maken. Hoe je deze uren invult mag je helemaal zelf weten. Ik volg onder andere twee extra vakken en ook voor het schrijven van artikelen mag ik ‘extra uren’ vragen.

Zo min mogelijk

Voor het maken van deze ‘extra uren’ krijgen we van de school de mogelijkheid om lessen te missen. Aan het begin van dit jaar gold het voor mij als een hulpmiddel. De uren die ik miste zat ik braaf in het studiehuis te werken aan mijn huiswerk voor extra vakken. Toen echter duidelijk werd dat het helemaal niet verplicht is om de gemiste lessen op school uit te zitten, veranderde dit. Uiteindelijk werd het missen van lessen een spel: wie de minste uren op school is. Een winner was er niet, maar je bent een verliezer als het je de kop kost. Aan het eind van het schooljaar zat ik van de 32 uren die ik moest maken nog maar zestien op school, de rest bracht ik thuis door, omdat ik de lessen die ik mocht missen zodanig had gepland dat ik dagen maakte van het derde tot en met het zesde uur.

Kort gezegd is het misbruik maken van mogelijkheden die de school biedt. Op gegeven moment boeide het mij niets meer. Als ik op school was had ik het idee dat ik voor niets in de lessen zat. In de lessen werden dingen verteld die ook wel in het boek stonden, dus deed ik niets anders dan series kijken of whatsappen. Ik nam me dan voor dat ik thuis eraan zou werken, maar eenmaal thuisgekomen was de motivatie ook nog ver te zoeken. Dit gebeurde simpelweg omdat ik wat ik moest leren niet interessant vond. Een aantal vakken spraken mij wel aan, maar zelfs voor mijn favoriete vakken verloor ik motivatie. Voor de toetsen moesten we dingen letterlijk uit het boek leren. In de lessen leren we vragen beantwoorden op hele specifieke manieren, zodat je hoge cijfers haalt voor de toetsen en later voor het examen. Het verdiepen in de stof valt steeds meer weg en leraren hameren alleen maar op hoge cijfers halen. De statistieken van de school lijken haast belangrijker dan het plezier van de leerlingen. Niet zo gek dus, dat ik liever mijn tijd thuis doorbracht dan op school. Thuis kon ik in ieder geval nog ‘iets nuttigs’ doen.

Wel en niet belangrijk

Ik ben jammer genoeg niet de enige die zo’n beeld heeft van school. In mijn vriendenkring is het een veelbesproken onderwerp. De toetsweken zijn altijd twee weken vol stress waarin we het werk van de afgelopen periode in moeten halen. Foto’s van samenvattingen vliegen van hot naar her. We gaan allemaal voor de zesjes, dan vinden we het wel prima. Na de toetsweek ben je toch weer vergeten wat je geleerd hebt en de docenten gaan meteen weer verder met nieuwe onderwerpen. Wat is geweest is al niet meer belangrijk. Sommige docenten geven ons zelfs lijsten met stof die wel of niet in het examen komt, de rest is ‘niet belangrijk’. Maar het zijn juist de ‘niet belangrijke’ onderwerpen die mij het meeste aanspreken.

Gelukkig kan ik er wel over praten met een aantal docenten. Er is zelfs al een groepje docenten bezig met het veranderen van het onderwijs. Het gaat langzaam, maar ik heb wel het idee dat de nieuwe generatie leraren wel naar de leerlingen luisteren en niet meer hameren op hoge cijfers. De motivatie moet weer teruggebracht worden in de klas. Ook vind ik dat docenten weer verder in mogen gaan op de stof; de essentie uitleggen. Zo onzinnig is geschiedenis namelijk niet.

Reageren