BrightLights
adam

Vliegende fietsers

Na recentelijk te hebben geklaagd over het prachtige openbaar vervoer in mijn dorpje Klazienaveen, kon ik deze kans om het verkeer in een andere stad af te kraken natuurlijk niet laten gaan. Het volgende is namelijk het geval; ik bevond mij zondagochtend in alle vroegte ergens op een stoepje aan de Nieuwe Prinsen, al wandelend met mijn ziel onder de arm en met ochtendkop op onweer. Het was vroeg en al helemaal voor een zonnige zondagochtend. Verzonken in diepe gedachten over wulpse blonde dames en stapels geld, was het ineens; pats, boem.

Een moedertje-bakfiets die de stoep aanzag voor een fietspad. Kan gebeuren, natuurlijk, als er niemand loopt of fietst. Maar dat was allerminst het geval, het was namelijk druk. Om ‘druk’ te duiden; er liep op dit stukje trottoir minimaal dertig stuks wild. Toch zag mevrouw bakfiets dit niet en walste zo op gepaste wijze uw razende reporter ondersteboven. In al zijn glorie ging hij tegen de grond (hij viel, zoals altijd, uiterst onhandig en deed er ruim een minuut over om überhaupt op te staan. Fijn, de motoriek van een 2-jarige).

Na een wederopstanding waar ik sowieso al te lang over deed, was de fiets-mams alweer uit het zicht verdwenen. En toen kwam bij mij de vraag opborrelen. Waar zijn we mee bezig?

Opportunistisch als ik ben, kon ik natuurlijk niet anders dan dit aangrijpen om een standpunt te maken. De barricades opwerpen, Malieveld, de hele rimram; men zal horen over de fietsende maffia te Amsterdam. Want het was mij wel eens vaker opgevallen, fietsers die zonder te kijken van alle kanten over de straat schieten, zo af en toe een auto of tram koppen en wat vervolgens moet lijden tot meer veiligheidsmaatregelen voor fietsers. Want, zo is het immers, die arme fietsers.

Begrijp mij niet verkeerd, ik bak er ook weinig van op zo’n tweewieler. Ik zit gemiddeld tweemaal jaarlijks in het ziekenhuis met een gebroken ‘iets’ omdat ik zo magnifiek kan fietsen. Maar het gaat mij er vooral om dat mensen het fatsoen nooit hebben om sorry te zeggen, of even af te stappen. Gewoon doorbanjeren met je bakfiets, mams, stel je voor dat je koter twee minuten te laat op de crèche is. ‘t Zou toch wat zijn hè.

Joran-Lars

Joran-Lars

Joran-Lars is 18, Adjunct-hoofdredacteur, volgt een opleiding die 'm geen fluit interesseert en komt zijn dagen door met zijn voetjes op tafel. Buiten school besteedt hij zijn tijd vooral aan lezen en schrijven, en het ondernemen van de meest doldwaze avonturen. Schrijft bij Brightlights over alles wat hem te binnen schiet, wat vaak resulteert in een klaagzang. Lezen op eigen risico!

Reageren