BrightLights
Man wearing sandals

Column: Doe maar gewoon!

Ik woon in Klazienaveen. Leuk dorp, maar ik word omringd door mensen met schoenen waar je nog een atoombom op kunt laten vallen zonder dat ze het enig zins vernemen, gecombineerd met een spijkerbroek die eruit ziet alsof hij al een kernramp overleeft heeft. Ik maak er geen geheim van dat ik me nogal anders kleed dan de gewoonte van mij verwacht. Waarom, echt wáárom doen niet meer mensen dat? Een oproep voor de grijze muis.

Het is een vrij normale zaterdagochtend, of, nou ja; het is buitengewoon warm. Dat heb je niet zo vaak in Nederland. Ik loop een rondje door het dorpscentrum (lees: een bij elkaar geraapt zootje winkels en leegstaande panden wat ooit vast bruisend was. Ooit) en erger mij zoals gewoonlijk weer eens aan mijn Drentse medemens. Ik zie vanuit mijn ooghoek een man naderen in een bruin hemd, en dan bedoel ik niet het hemd met knoopjes en een kraag maar het soort wat behoort tot de categorie ‘ondergoed’, met daarbij korte broek die ogenschijnlijk beschikt over meer zakken dan al mijn korte broeken bij elkaar. Dit gepaard met, je verwacht het niet, sandalen en sokken. Mijn dag was gemaakt.

Ik ga even een paar decennia terug, naar het jaar 1920 om precies te zijn. Zo’n soort jaar dat ik niet heb mogen mee maken, maar wel graag gewild had. We gaan even per mayflower naar Amerika, om aldaar aan te komen in het New York uit de roaring twenties. Er is maar één moderegel voor mannen; de man met de opvallendste kleding is de rijkste, en gaat met de meeste dames mee naar huis. De mannen droegen pakken, de dames, euh, minder kleding. Roze pakken, wit, paars, groen, geel, het werd niet geschuwd door heren van stand om maar zo uniek mogelijk voor de dag te komen. Het was hun visitekaartje, hun blijk aan de wereld ‘kijk wat ik durf’, tevens een beetje een middelvinger naar de working class. De één vindt dit respectloos, ik vind het prachtig. Ik kan nog verder de geschiedenis in, iets met ridders en schildwapens of zo, maar dat zal ik je niet aan doen.

Om daar nog even op terug te komen; wat is dat met mannen en hun bijna collectieve angst voor kleurrijke kleding. Of een specifiek probleem: de kleur roze. Waar het vroeger eerder regel was dan uitzondering, lijkt de Nederlandse man permanent op save te spelen door zich maar niet te opvallend te kleden en kleuren links te laten liggen. Roze is daar zo’n mooi voorbeeld van, de kleur die door 99% van de mannen verafschuwt wordt en als vrouwelijk wordt bestempeld.

Dan vraag ik mij af: Hoe kan een kleur vrouwelijk zijn? Ik kan daar met mijn geëmancipeerde kop echt niet bij. Jongens, heren, draag roze. Geef de maatschappij de laatst mogelijke middelvinger. Kleding is een identificatiemiddel, in wezen. Het stereotypeert als een malle, emo’s dragen zwart, homo’s roze, et cetera. In historisch opzicht is kleding het geen wat subculturen sinds jaar en dag onderscheidt en zijn in principe niets minder dan de basis voor elke subcultuur. Deze wanen zich niet alleen anders vanwege hun ideologie, maar ook vanwege hun kaal geschoren hoofd met sneakers, Grease-kapsel met leren jack of lang zwart haar met dito zwarte jas.

JL, waar maak je je zo druk om? Laat de hemd-man toch lekker, als hij zich hier goed bij voelt. Die mening begrijp, kleed je zoals goed voor je voelt. Maar doe dit alsjeblieft wel een beetje redelijk, eventueel met enig blijk van goede smaak. Meisjes in leggings met zichtbaar ondergoed, jonge mannen in een verwassen trui, heren op afgetrapte schoenen en vrouwen in bloemetjes-kleding: ik doe u allen een verzoek. Kijk in de spiegel, vraag iemand die dichtbij je staat om advies. Want die jas die je zeven jaar geleden al had en je toevallig nu nog past, dat kan niet meer. Echt.

Ik wil niet meteen iedereen forceren zich onderscheidend te kleden, totaal niet; kleed je zoals jezelf wilt, maar Nederlanders hebben er een handje van zich te conformeren naar de norm. Ook op gebied van kleding of uiterlijk in het geheel. Met de nimmer de kop uitstekende ‘doe maar gewoon’-mentaliteit komen we er nooit en worden we voor het honderdste jaar op rij uitgelachen door bijvoorbeeld de Italianen, die het ‘uniek zijn’ wel onder de knie hebben. Trek eens een broek aan het een felle kleur, koop eens die trui die uit het oog springt. Val op, wees anders, maar blijf jezelf. Dit is een stille oproep aan de grijze muis; verf je vacht!

Over de Italianen gesproken, die begrijpen het zeker hoor. Een beetje duiding; de heren uit De Laars hebben een heel weekend vol met herenmode gepropt, pitti uomo, en het enige wat je daar doet is rond lopen in je mooiste outfit en naar modeshows gaan. Fashion week voor gevorderden, of iets dergelijks.

En dan nog wat, Nederlanders. Besteed eens wat meer tijd aan je uiterlijk. Het is geen schande om wat langer voor de spiegel te staan om je haar goed te krijgen, of die wallen onder je ogen weg te werken. Het mag best, een beetje lotion op je gezicht om er wat gezonder uit te zien. De hele wereld lijkt het zo langzamerhand in te zien, behalve wij, wat toch eigenlijk best een trieste bedoening is.

Laat de man niet in z’n hempie staan, spreek je beste vriend eens aan op het alsmaar dragen van dezelfde zwarte broek; “maar hij zit zo fijn” is geen excuus. Wijs je dochter op die doorschijnende legging. En als ik nog één scholier zie in een joggingbroek BUITEN zijn huis of sportschool, of op weg hier naar toe, ga ik op m’n strepen staan. Laten we de wereld een beetje kleurrijker maken.

Joran-Lars

Joran-Lars

Joran-Lars is 18, Adjunct-hoofdredacteur, volgt een opleiding die 'm geen fluit interesseert en komt zijn dagen door met zijn voetjes op tafel. Buiten school besteedt hij zijn tijd vooral aan lezen en schrijven, en het ondernemen van de meest doldwaze avonturen. Schrijft bij Brightlights over alles wat hem te binnen schiet, wat vaak resulteert in een klaagzang. Lezen op eigen risico!

Reageren