BrightLights
PicsArt_06-04-11.27.21

Ik zat op een privéschool

Het was april 2014 en er spookte een depressie door mijn kop. Zo’n depressie die je zowel mentaal als fysiek neerslaat, je in bed houdt en je motivatie om iets te ondernemen met de grond gelijkmaakt. Ik wilde niet meer naar school. Mijn ouders en leraren bleven aan me trekken en zeggen dat mijn gedrag problematisch was. Het lukte echter gewoon niet meer.

Vwo-grietje

Het gedonder kreeg invloed op mijn schoolresultaten in vwo4. Mijn cijferlijsten werden een rommeltje; soms haalde ik een negen, soms een drie. Na het eerste jaar in vwo4 bleek mijn afwezigheidspercentage ook veel te hoog te zijn om door te gaan naar het volgende jaar. Ik bleef zitten, en na een half jaar wat aangesukkeld te hebben, besloot ik over te stappen naar havo4. In de hoop dat ik weinig meer voor school hoefde te doen en mijn examenjaar door kon fietsen. Dat viel vies tegen.

Als je een niveau zakt op de middelbare school, krijg je vaak te maken met mensen die beweren dat zo’n keuze voor ontspanning zorgt. Je schept een beeld van een schoolcarrière waarbij je zonder moeite hoge cijfers haalt, en na een jaartje HBO toch wel weer op de universiteit belandt. Want wat stellen die paar jaar nu voor? Als je niet goed in je vel zit, lijkt daarentegen een dag al een jaar te duren. In havo4 wist ik dat er heel snel verandering moest komen in mijn dagelijks leven. School stompte me af, terwijl ik juist naar een wat plezierige tijd verlangde om mijn geestelijke toestand te verbeteren. Helaas belandde ik in een klas van 34 man, met de meeste had ik weinig gemeenschappelijk, het niveau stelde me teleur en de leraren behandelden me vooral als ‘dat betweterige vwo-grietje’.

Angstig

De enige lichtpuntjes van het half jaar havo waren de enkele klasgenoten met wie ik soms een praatje maakte, mijn engelsdocent die me James Joyce liet lezen in plaats van jeugdboeken, en uiteraard mijn kameraden uit vwo5 in het rokershok. De periode werd verder gekenmerkt door het kamertje van de teamleider, stapels dichtbundels die me verder de put in duwden (de dweper die ik ben), te veel in bed liggen en de zin om ‘s ochtends naar school te gaan compleet verliezen. Joyces’ The Portait of the Artist as A Young Man gaf woorden aan mijn gemoedstoestand. Ik wilde zielsgraag verder leren, verdronk ik boeken en kennis, maar mijn eigen puberale leventje maakte me vooral angstig.

Al had ik lang nog gehoopt dat alles op zijn pootjes terecht zou komen, in april ging het niet meer. Ik bleef thuis, en het werd al snel duidelijk dat ik ook niet meer naar school zou gaan. Stoppen met school en een baantje gaan zoeken leek me een betere optie dan nog langer in de klas zitten. Waar de meeste mensen geen nare associaties bij een klaslokaal hebben, relateerde ik het vooral aan een psychologisch experiment, dat me uitbuitte en deprimeerde. Ermee kappen leek de enige keuze die er was. Het was geen kwestie van de beste mogelijkheden afwegen. Ik had het gevoel dat ik gewoonweg niet meer kon.

Thuiszitten

Om productief te blijven, begon ik thuis aan een cursus Russisch bij de LOI. We kozen voor een paar maanden rust, daarna zou ik besluiten hoe verder te gaan met mijn leven. Na pakweg tien dagen raadde iemand me aan om eens het aanbod van particuliere scholen te verkennen op internet. Ik deed dat, en stuitte op een school die op diens website een soort onderwijsutopie omschreef. Na een paar mailtjes stond ik plotseling voor de deur van hun prestigieuze grachtenpand in Utrecht, voor een toelatingsgesprek. Daar werd ik ontvangen door een charismatische duitsdocent, die later mijn mentor zou worden.

Bij het toelatingsgesprek praatten we over mijn gecompliceerde schoolroute, daarnaast deed ik allerlei testen om een indruk te krijgen van mijn niveau. Op een faalangsttest scoorde ik 10 op 10. Een openbaring voor mij; op mijn oude school had men nooit gedacht aan faalangst, terwijl ik regelmatig bang was om te onderpresteren. Ik sprak het ambitieuze verlangen uit om weer terug te gaan naar vwo4. Als test maakte ik enkele vwo-examens voor de hoofdvakken, waarop ik gek genoeg voldoendes scoorde. Het vwo4-plan werd van tafel geschoven.

“Als je nu begint, kun je nog anderhalve maand vwo5 meepakken. En als dat goed gaat, kun je direct beginnen met het examenjaar.”

Back to school

Zo werd ik geplaatst in een nieuwe klas. Een klein klasje. De particuliere school wilde dat er nooit meer dan 10 leerlingen in een klas zaten, en dat bleek zijn vruchten af te werpen. Het zorgde ervoor dat ik vertrouwd raakte met mijn docenten. Je mocht ze aanspreken bij hun voornaam, en na de les nog even blijven hangen om te praten over koetjes en kalfjes, maar ook om te bespreken hoe het met je gaat. Mijn fascinatie voor literatuur werd door mijn mentor gewaardeerd en hij gaf me regelmatig geweldige boeken van Duitse schrijvers mee. Het was een warm bad. Al waren het dagen van negen tot vijf en moest ik grote dossiers inhalen om vwo5 af te kunnen ronden, ik eindigde met negens op mijn cijferlijst. En een brede glimlach op mijn gezicht. Vwo6 it was.

Het examenjaar stond in teken van hard werken. Maar het was ook het jaar waarin mijn depressie naar de achtergrond verdween en ik weer mensen in vertrouwen durfde te nemen. Gebaren die klein lijken, konden mijn leven een twist geven. Extra bijlessen wiskunde, want ik had dat vak laten vallen op de havo. Gesprekken over muziek, films en boeken. Leraren die oprecht geïnteresseerd zijn in hoe het met je gaat. En vooral; dat het ook geaccepteerd werd als het even niet goed ging. Een les missen, een uurtje te laat komen, geen energie meer hebben: ik kreeg de ruimte. En nadat ik die ruimte had gekregen, kreeg ik weer moed ingepraat. En werd verwacht dat ik weer gedisciplineerd door ging werken. Het was de perfecte balans tussen empathie opbrengen en streng zijn.

Waardering

In mijn eindexamenjaar bleven er twee stemmetjes aanwezig in mijn hoofd. De angstige, agressieve pessimist, en de rationele ik. In een jaar tijd veranderde ik niet gelijk in een meisje dat iedere dag vrolijk naar school ging. De tweestrijd bleef. Ik heb dan ook zat geklaagd over mijn school, zoals een middelbaar scholier betaamt, maar aan het einde van de weg besefte ik me goed wat deze school voor mij had gedaan. Het had ervoor gezorgd dat ik met een vwo-diploma naar huis kon gaan.

Daarin ben ik geen unicum; de school is gespecialiseerd in jongeren die niet tot hun recht komen in het reguliere onderwijs. (Eigenlijk doodnormale jongeren die tegen een probleem zijn opgelopen) Met deze alternatieve leerroutes toonde het aan dat het mogelijk is om alle talenten van leerlingen te benutten. Mijn oude middelbare school had me het idee gegeven dat je kans op een diploma afhankelijk is van je psychische gesteldheid en in hoeverre je in ‘het systeem’ past. Particulier onderwijs gaf echter een voorbeeld van hoe onderwijs hóórt te zijn. Verheffend, goudeerlijk en bovenal een leerzame en prettige ervaring. Een tijd waarin je groeit als leerling, maar ook als mens.

Resultaat

Op dit moment volg ik twee universitaire studies. Ik sta aan het eind van mijn eerste jaar, heb tot nu toe alle vakken gehaald, en het ziet er naar uit dat ik na de zomer aan mijn tweede jaar zal beginnen. Particulier onderwijs was dus niet alleen een reddingsmiddel voor mij, maar het heeft me ook nog eens op de plek gebracht waar ik al jaren wilde zijn. Als ik met mensen over onderwijs praat, blijf ik herhalen dat er al een ideale vorm van onderwijs bestaat en dat ik iedereen die kwaliteit gun.

Helaas hangt er een prijskaartje aan particulier onderwijs. Onze overheid is bang dat dit soort scholen segregatie veroorzaken en keurt ze daarom af. Ook maakt het privéonderwijs keuzes waar het ministerie het niet mee eens is; ze kiezen bijvoorbeeld voor kleinere klassen of andere vormen van onderwijs dan de onderwijsinspectie voorstelt. Je kunt op een privéschool dus wel een diploma halen, er moet alleen een flink bedrag neergeteld worden. Eigenlijk is dat een tegenstrijdig fenomeen. Om segregatie te voorkomen, subsidieert het ministerie particulier onderwijs nauwelijks, waardoor niet alle scholieren zich een inschrijving kunnen veroorloven. Dat terwijl het voor heel veel scholieren een uitweg kan bieden.

Met dit verhaal hoop ik dat jij als lezer de vooroordelen over particulier onderwijs heroverweegt. Het kost wat, maar je kóópt geen diploma, je zit volle dagen te ploeteren en bent vaak op zaterdagen nog op school. Daarnaast was privéonderwijs voor zoveel mensen die ik ken een opluchting. Geen luxeprobleem, maar een oplossing die ervoor heeft gezorgd dat ze ondanks sores in het verleden een diploma konden halen. En dat gun je toch iedereen?

Beeld: Laura

Nora

Nora

Hoofdredacteur van Brightlights.nl. In het dagelijks leven studeert ze geschiedenis in Amsterdam en is ze altijd bezig met 10 projecten tegelijkertijd. Ging van vwo naar havo en weer terug naar versneld vwo. Wordt week van stoffige literatuur en kriebelig als ze niet kan schrijven. Organisatiejunkie, omdat haar hoofd een oerwoud, dierentuin of 10-baanssnelweg is.

Reageren