BrightLights
deadline

Manifest van een scholier die zijn mond niet kan houden

Heden ten dage preekt men over de wonderen van flexibiliteit voor docenten. Over hoe al het onderwijs beter is als de docenten meer inspraak hebben in de manier waarop zij lesgeven en omgaan met de stof. En laat ik dan ook gelijk zeggen wat ik daarvan vind: hartstikke leuk, maar dat houdt na de middelbare school op.

Op de verkeerde manier flexibel

Om te illustreren: al meerdere keren in mijn korte anderhalf jaar op mijn opleiding ben ik tegen docenten aangelopen die het ‘flexibel’ nemen met de syllabus. Een datumpje verschuiven hier, een ‘maar dat vind ik niet genoeg pagina’s’ daar, allemaal op zich vrij onschuldige aanpassingen, maar 1) officieel mag het niet, en 2) al die aanpassingen stapelen zich op en maken van de welgeschapen syllabus een Cronenberg-monster, waardoor het zomaar kan gebeuren dat je concept drie pagina’s langer dan het eindproduct moet zijn.

Ik overdrijf, maar ik ben er wel een beetje klaar mee. Steeds vaker heb ik milde conflicten met mijn docenten omdat zij het geen probleem vinden om het één en het ander rond te schuiven, ondanks de duidelijke schoolregel dat het syllabus en de studentenhandleiding aan het begin van het blok (al dan niet het schooljaar) vast staat, en er geen aanpassingen mogen worden gemaakt.

Sporadisch perfectionisme

Voor veel leerlingen zijn die kleine feitjes van cruciaal belang. Veel van mijn klasgenoten, waaronder ik, hebben de attitude van de sporadische perfectionist. Dat betekent – ik stel alles een eeuw uit, en één of twee dagen voor de deadline doe ik mijn kamerdeur op slot en werk ik aan één stuk door tot ik er helemaal tevreden mee ben (of tot de deadline binnen 5 minuten afloopt).

Het is niet dat mijn opleiding me de rest van de tijd niet interesseert, maar ik werk beter onder gecontroleerde druk. Gecontroleerd, want ik weet wanneer de deadline is, dus ik kan me voorbereiden. Schuif die opeens een dag vooruit, en mijn met chirurgische precisie geplande werkproces verandert in een chaos erger dan de slaapkamer van een tienermeisje.

Flexibiliteit

Als student is het belangrijk om flexibel te zijn, en als student journalistiek des te meer. Je moet soms spontaan andere bronnen zoeken, afspraken verplaatsen of je hele plan in de prullenbak mikken omdat het op eens onmogelijk uit blijkt te voeren, maar zonder regels is er geen standaard. Zonder standaard is het niet mogelijk om te garanderen met hetzelfde niveau de opleiding verlaat, en zo lang het niet mogelijk is om je eigen docenten te kiezen, moeten de docenten hetzelfde schema, dezelfde syllabus, dezelfde regels aanhouden. Zonder structuur is er flexibiliteit geen flexibiliteit meer – dat noemt men chaos.

Ik baal, want ik haal echt geen lol uit het ruziën met docenten. Het liefst zou ik denken ‘ok, dan maar zo, zo belangrijk is het niet’ – maar dat lukt me niet. Zo gauw ik een inconsistentie zie trek ik mijn bek open zodat ik weer een opmerking of aantijging kan maken die garandeert dat bij mijn beoordeling de docent niet denkt ‘goh, Sander is altijd zo braaf geweest, laat ik dit kleine foutje maar over het hoofd zien’.

Brutaliteit

Ik compenseer wel door een mooi eindproduct in te leveren – met dank aan het vasthouden aan de deadline – maar misschien is mijn brutaliteit de reden dat ik binnen de paradoxale schoolstructuur, waar het privilege laks om te gaan met de regels alleen geldt voor het personeel en studenten inspraak hebben – maar alleen via de aangeleverde formuliertjes waar je kan aangeven in welke mate je het eens bent met de vragen die zij al vooraf besloten hebben, de reden dat ik nooit hoger scoor dan een acht.

Ben ik een oorlogsheld, een revolutionair, een bewaker van de syllabus en de belangenbehartiger van mijn medescholier? Niet echt. Ik ben gewoon een scholier met een grote mond. Maar ondanks dat er weinig anderen zijn die er iets van zeggen wanneer het weer eens raak is, hoop ik toch dat ze waarderen wanneer ik het wel doe, en dat ze hun mond niet houden omdat het ze niet interesseert, maar omdat ze niet in durven te gaan tegen de (grote boze) docent.

Sander

Sander

Tweedejaars student journalistiek, gespecialiseerd in technologie, digitale media, en alles waar kritiek op te leveren valt. Waant zichzelf al volwaardig journalist.

Reageren