BrightLights
6

Wegwenser of blijvertje?

“Vijf en een half miljard euro in het nu en twaalf miljard als we dit 25 jaar volhouden.” Dat beloofde Piet Boekhoud, bestuursvoorzitter van het Albedacollege rond 2002/2003, aan de Rotterdammers. Dat was de conclusie van de economische adviesraad (EDBR). Tien procent van het talent krijgt niet de kans om zich te ontplooien. We moeten uitblinkers meer steunen, zo kweken we meer ambitie en een internationaal sterkere positie. Dat was ook het idee van (oud) minister-president Balkenende. Bij de opening van het academisch jaar, in Wageningen, beweerde hij dat tweederde van de leerlingen geen moeite doet om méér dan een zes te halen. Deze ‘mentaliteit van middelmatigheid’ zou zorgen voor ‘talentlekken’. Nederland is niet ondernemend genoeg, niet intellectueel genoeg, is niet…

Ik ben geen ‘nerd’.

Zesjescultuur, zesmincultuur, zesjesmentaliteit… Het klinkt als zo’n politiek woord wat normale mensen niet gebruiken. Terwijl het juist gaat om ons, de leerlingen. Die weleens willen weten wat die zesjescultuur dan precies is. Nou, de zesjescultuur is de mentaliteit om voor een minimaal resultaat te gaan zonder daarbij al te veel ambitie te tonen. Tussen 2005 en 2012 was het gemiddelde vwo-eindexamencijfer een 6,4. Op de havo was dit een 6,3. Marie Christine Opdenakker, van de Universiteit Groningen, denkt dat de leerlingen bang zijn om voor ‘nerd’ uitgemaakt te worden als ze hoge cijfers halen. Een zes is voldoende. En een voldoende is overgaan.

Rekenwerk uit Shanghai

In China, meldt Elsevier correspondent Fred Sengers, ligt dat heel anders. Waar Europa vroeger nog een klein voorsprongetje had in het onderwijs, zijn ze ons aan het inhalen. Ze staan hoog op de Pisa-lijst (Nederland staat op tien), omdat de leerlingen iets willen bereiken in het leven. Hun ouders stimuleren hen met bijlessen en privéles. En de scholen werken ook goed mee. Dit alles geeft goede resultaten. Terwijl wij hier in Nederland wegkwijnen in de schoolbanken en pleiten voor een beter systeem.

Dat lijkt allemaal heel eenzijdig. Wij (de leerlingen) halen zessen. Wij (de leerlingen, óók de hoogbegaafde) moeten en kunnen beter. Maar is dat eigenlijk wel zo?

Een zesje minder

Nee, zo beweerden Ad Bergsma (psycholoog) en Jacqueline Boerefijn (docent biologie) in de Volkskrant. De acht van vandaag, zo beweerden ze, is de zes van morgen. In de top tien van de Pisa-lijst staan is al helemaal geweldig. En het gaat uiteindelijk niet om cijfers, maar om hoe je je sociaal, emotioneel en intellectueel ontwikkeld hebt. Op de universiteit zijn het ook lang niet altijd de mensen met de achten die hun studie het beste afronden. Daarbij hebben we juist minder zessen gehaald de afgelopen jaren. Van de voldoendes in 1984 was 45 procent een zes. In 2000 was dat maar 33%.

Dus? Wat vind jij? Is die zesjescultuur een wegwenser of een blijvertje?

Anneloes

Anneloes

Ik ben echt zo'n waarom-persoon: altijd wil ik van alles weten hoe het werkt en waarom het zo werkt. Dat zou kunnen verklaren waarom ik zo graag lees, en waarom ik zoveel over het leven nadenk. Maar een echte wetenschapper stopt nooit met dat magische 'waarom', of wel? Voor BrightLights schrijf ik over van alles en nog wat, van groene flitsen tot aan Zwarte Magica!

Reageren