BrightLights
BL2

Hoogbegaafden werken zichzelf de put in

Met mijn kop thee en broodje kaas kruip ik mijn bed weer in. Ik lees wat, drink wat thee, lees nog wat meer en drink het laatste beetje thee. Het broodje komt op diezelfde manier aan zijn einde. Hoewel ik weet dat het beter voor me is om mijn bed uit te komen, lijken de twee stappen naar mijn laptop er op dit moment tweeduizend. Met mijn acht uur slaap zou ik niet moe moeten zijn. Moe ben ik ook niet: ik ben uitgeput.

Een rommel in mijn kop

Sinds twee jaar geleden ben ik officieel depressief. Ja, ik was het daarvoor ook al, maar toen pas werd de sticker op het doosje dat mijn hoofd heet geplakt en besloot men dat het daar maar eens opgeruimd moest worden. Dat ik hulp nodig had met de grote schoonmaak, want zelf ging het me niet meer lukken om door die rotzooi heen te komen. Ironisch genoeg, als ik die periode vergelijk met die waarin ik nu zit, was mijn bovenkamer destijds relatief netjes. De laatste weken is het echter beter te vergelijken met een eenkamerappartement dat bij een bijstandsdametje van middelbare leeftijd hoort. Een dametje met een hele rits ongecastreerde katten die overal kluwen haar achterlaten en servies omstoten. Aangezien mevrouw niet meer ziet waar ze in godsnaam zou moeten beginnen met opruimen, doet ze het maar helemaal niet. Totdat de buren SBS 6 bellen en een tweederangs BN’er haar ‘helpt’, waarna ze in de outro in het midden van haar schone huis staat te lachen. Als een boer met kiespijn.

The sad Socrates effect

Lisa Simpson zei het ooit al zo mooi: “As intelligence goes up, happiness goes down.” Ik begin het haast te geloven, zeker als ik lees dat Harvard studenten statistisch depressiever en suïcidaler blijken dan andere Amerikanen. In de Verenigde Staten zijn ze, aangezien 9.6% van de bevolking een gediagnosticeerde stemmingsstoornis heeft, al niet heel vrolijk – maar de prestigieuze universiteit in Massaschusetts spant de kroon, aangezien dit bij hun bijna tweeënhalf keer zo veel is. Ze hebben er zelfs een naam voor: ‘The sad Socrates effect’.

James Webb (een psycholoog, niet de man achter de ruimtetelescoop van NASA) beredeneert dit door te zeggen dat intelligente mensen een groter risico lopen op een zogenaamde existentiële depressie. We denken onszelf dus letterlijk de put in met onze levensvragen en dat is best aannemelijk: slimme mensen denken meer na over hoe de wereld in elkaar steekt en we realiseren ons dan ook dat het misschien niet allemaal zo mooi is hoe het lijkt. Dat besef zou de boel best eens kunnen katalyseren voor iemand die mentaal al niet zo sterk in z’n schoenen staat.

Risicogroep

Het zou wellicht een goed idee zijn om hoogbegaafden tot risicogroep te benoemen en extra te monitoren wat betreft hun stemming, om zo vroeg mogelijk in te kunnen grijpen. Met de bezuinigingen in de jeugdzorg momenteel is dát echter toekomstmuziek, maar wat je wel kan doen is je realiseren dat het risico voor jou groter is en aan de bel trekken als je denkt dat er iets echt goed mis aan het gaan is. Dan voorkom je dat het appartement genaamd je hersenen verandert in een stoffige boel waar John Williams je uit moet komen verlossen.

Narita

Narita

Ik ben Narita, een vijftienjarige havist met een woonplaats die haar vriendinnen een reden geeft om "Ga terug naar je eiland!" te roepen. In november 2012 heb ik op TEDxYouth gesproken over mijn 'schrijfwerk' waarmee ik onder andere op BrightLights te vinden ben, en als ik niet schrijf maak ik waarschijnlijk collages, chat ik met vrienden, denk ik na over de zin van het leven of vertoon ik ander studieontwijkend gedrag.

Reageren