BrightLights
foto

BrightLights wint de Grote Prijs van Optimix!

Gisteren gingen Lucie en ik (van de redactie) met Leon (eindredacteur) en Rolf (bestuur BL) naar Amsterdam naar de Grote Prijs van Optimix. Het gebouw van Optimix zit in een hele mooie buurt in een groot huis wat dan opeens een kantoor blijkt te zijn. Zo’n huis waar je wel in zou willen wonen. Optimix reikt ieder jaar drie prijzen uit, van 2500, 5000 en 15.000 euro, voor drie goede doelen. Van de tien genomineerden gingen dit jaar door naar de finale: een hartstichting, een kinderdorp-initiatief en BrightLights!

Lucie en ik mochten als redacteuren de aandeelhouders van Optimix toespreken, om ze uit te leggen waarom BrightLights belangrijk is voor hoogbegaafde jongeren. In het publiek zaten allemaal nette mensen, vooral mannen (die houden blijkbaar van beleggen). Het was een sympathiek publiek, ze luisterden echt naar de presentaties en gelukkig konden we ze ook aan het lachen maken.

We hielden onze speech (wil je hem lezen? Scroll dan naar beneden) na een korte inleiding van Rolf, na een inleiding van Jaap van Optimix, die ons genomineerd had. Leon sloot af. Rolf was slim: hij zei dat als onze wiskunde resultaten in Nederland net zo goed zouden worden als die van Finland, dat ons Bruto Nationaal Product dan met een half procent omhoog zou gaan. Dat was taal die natuurlijk aansloeg bij het financiële publiek.

Toen alle stichtingen aan het woord waren geweest, was het tijd voor de eerste stemronde. We hoorden steeds de mensen die de stemmen van het publiek telden fluisteren ‘Brightlights’ ‘Hartstichting’ ‘Brightlights’ ‘Hartstiching’. Kinderdorp viel dus als eerste ‘af’, nou ja, ze kregen 2500 euro! Toen kregen we nog 1 minuut om het publiek te overtuigen op ons te stemmen. Dat deden we met ons vieren. Rolf zei dat als we goed zouden zorgen voor het talent in Nederland, dat we dan de beste artsen zouden krijgen om medische problemen op te lossen. Hint, hint. Daarna werd er weer gestemd. Spannend! De vrouw van de oprichter van Optimix kwam de prijzen uitreiken. Als tweede prijs noemde ze ‘Hartstichting’. We konden onze oren niet geloven, we hadden gewonnen! Van hele zielige baby’s met hartproblemen! Gelukkig kregen ze wel 5000 euro. En toen bleek er een anonieme donateur in de zaal te zitten en die deed nog 2500 euro bovenop de derde en tweede plaats. De hartstichting kon dus met 7500 euro aan de slag voor hun goede doel. Als klap op de vuurpijl kregen wij bovenop onze astronomische bedrag van 15000 euro voor de eerste prijs ook nog eens 5000 euro van die anonieme donateur!

20.000 euro!!!!!

Met dat geld gaan we BrightLabs organiseren zodat de 20.000 hoogbegaafde jongeren in Nederland elkaar ook echt kunnen ontmoeten en steunen. Houd de website in de gaten!

De winnende speech:

L: Hallo allemaal.

Y: Hallo.

L: Dat is Yara, mijn zusje van 13.

Y: En dat is Lucie, mijn zus van 14. We schelen maar 15 maanden.

L: Maar leeftijd is…zeg maar… een gecompliceerd iets als je hoogbegaafd bent.

Y: Vooral in Nederland, waar zo veel van wat je leert en kunt als kind wordt opgehangen aan hoe oud je bent. ‘Als je 5 bent kun je nog niet leren schrijven, dan krijg je een verkrampt handschrift’, ‘Als je 8 jaar bent, mag je nog geen C boeken bij de biep lenen’ enzovoort.

L: Ja, gemiddelden, daar houden we hier wel van.

Y: En dan niet je hoofd boven het maaiveld uitsteken! Probeer dat maar eens als je als kleuter op je eerste schooldag al boven de groeicurve uitsteekt.

L: Maar goed, size doesn’t matter, tenminste niet als je groot van stuk bent. Jij was een kop kleiner dan de rest. En dan loop je tegen allerlei vooroordelen aan: “ach gut, ze is nog zo klein, laten we haar maar niet te veel belasten” ”Zo’n schooltas is veel te zwaar voor zo’n klein meisje.” en “versnellen? Nee, dat gaat opvallen, dan is ze de kleinste van de klas”.

Y: Ja, alsof ik dat niet al was, zonder versnellen!

L: Maar nu ben jij nog best groot geworden, zusje.

Y: En jij gaat die 1.90m niet halen. Hadden ze allebei niet verwacht.

L: Toch fijn dat ze dáár dus beslissingen van af laten hangen op de basisschool.

Y: Ja, lengte is één van de items op de ‘versnellingswenselijkheidsvragenlijst’. Goed woord voor galgje.

L: Alsof je je als hoogbegaafde al niet sowieso anders voelt dan de rest.

En wat krijg je dan? Dat een driejarige kleuter zich onder de eettafel van de crèche verstopt, omdat alle kinderen het leuk vinden om nodeloos op en neer te rennen op de gang, en zij niet. Want je moet het toch leuk vinden om te spelen, dat hoort ze de volwassenen geregeld zeggen. En nee Yara, spelen is NIET jezelf leren lezen!

Y: Of dan kom je eindelijk op de basisschool en dan zegt een jongetje uit groep 2 dat jij helemaal niet aan de loco-doos mag komen, want die ligt in de kast voor groep 2, niet voor groep 1! Dus speel je er thuis ook niet meer mee. Want nu weet je ‘hoe het hoort’.

L: Ach, hoor ik mensen in de zaal nu denken. Je hebt problémen en PROBLEMEN, die kinderen hadden het gewoon makkelijk op de basisschool. Die konden in ieder geval meekomen. Er zijn ook kinderen die het niet lukt, da’s veel vervelender.

Y: En de gemiddelde kinderen! Vergeet die niet!

L: Maar dan vergeten die mensen wel iets anders. Dat een hoogbegaafde van twee zich al realiseert dat iedereen dood gaat, dus zij zelf ook. En dat ze dus geen derde verjaardag wil vieren, omdat ze dan ouder wordt en dus dichter bij de dood komt. Dat een moeder haar 5-jarige hoogbegaafde dochter hoort zeggen dat het leven geen zin meer heeft voor haar als ze tot haar 18e verplicht naar school moet gaan. Dan mag het wel voorbij zijn.

Y: Dat die moeder van haar andere 12-jarige dochter aan het eind van het brugklasjaar hoort hoe het er nu eigenlijk echt aan toe was gegaan op de basisschool. ‘Mam, dit jaar als ik iets in de klas zeg wordt er niet gezucht, gegiecheld of met ogen gedraaid. Blijkt zo’n dochter zich ondertussen te schamen voor wat ze kan, omdat andere kinderen dat altijd hebben afgekeurd of belachelijk gemaakt.

L: Dat een 7 jarige hoogbegaafde heel verdrietig wordt als een creatieve kindertherapeut geheel goed bedoeld zegt: ‘je zult steeds meer gelijkgestemden tegenkomen. Nu zit je nog alleen op je toren, straks op de middelbare school zul je al hier een daar een ander kind op zo’n toren zien zitten, en op de universiteit, dan zul je echt mensen zoals jij tegenkomen.’ Universiteit? Dat betekent nog minstens 10 jaar voordat ze zich echt met een groep zal kunnen identificeren.

Y: Maar ja, 7 jaar oud: Dan ben je volgens de boekjes gemiddeld net uit de ‘speelt parallel aan leeftijdsgenootjes’-fase en begin je de eerste vriendschappen te vormen.

L: Oh ja, die vriendschappen waarbij je ‘vriendin’ de ene dag wel en de andere dag niet je vriendin wil zijn. Want dan wil dat populaire meisje met haar spelen.

Y: Maar die toch ont-zet-tend belangrijk zijn volgens de pedagogen. En als je die vriendschappen niet hebt, dan doe jij blijkbaar iets fout. Dan loop je meteen sociaal-emotioneel achter.

L: Maar goed. Met praten als brugvrouw kan het lijden tijdens die schooltijd dan toch wat verkleind worden: versnellen! Eén jaar, dat is wel genoeg, niet te gek maken hoor.

Y: Nou, dan moet je je moeder gewoon vragen zo’n enorme zeurmoeder te worden en op school te gaan praten en praten en het hoger op te zoeken enz.

L: Nou gelukkig vroeg jij er zelf gewoon om met je schrijfschriftje vol met steeds weer dezelfde boodschap aan je juf ‘ik wil naar groep 8’, minstens 100 keer. Vrijwillig strafregels schrijven zeg maar. Bart Simpson.

Y: Het hoeft natuurlijk niet, versnellen. Als je het niet wilt, je wilt niet opvallen of je vindt het wel best om niks te hoeven doen… Of je iets beters hebt te doen dan school. Muziek bijvoorbeeld! Wat is er nu leuker als plusproject dan met je looper zelf deuntjes opnemen met zang en viool en zo je eigen album maken voor het eind van het jaar? Dat is in geen rapportcijfer uit te drukken.

L: Yep, wel tof, niet per se handig bij je rapportonderhandelingen. Maar als je wel wilt versnellen, wat ook niet automatisch tot die hoge cijfers leidt maar wel zorgt dat je iets leert wat je nog niet wist, dan kun je het natuurlijk ook zo vaak doen dat je 4 jaar jonger dan je klasgenoten bent.

Y: En dan blijkt het toch eindelijk goed te zitten met die sociaal-emotionele ontwikkeling. Eindelijk relaxte klasgenoten.

L: Als je tenminste op je 9e alleen mag fietsen naar de middelbare school van stad naar stad, en op je 12e tien dagen op Rome-reis mag gaan…. Mama heeft wel stalen zenuwen nodig voor jou hoor! Ik snap er natuurlijk helemaal niks van, die haast van jou

Y: Ik heb het wel eens proberen uit te leggen op BrightLights, waarom voor

mij 3x versnellen goed was. En jij kon schrijven over dat irritante vooroordeel van mensen dat je als hoogbegaafde alleen maar goede cijfers haalt.

L: Ja, en als je de artikelen leest dan herken je zo veel van wat mensen schrijven. Het helpt mij om te weten dat ik niet de enige ben.

Y: En helpt die periode te overbruggen totdat we eindelijk echt op de universiteit zitten en we blijkbaar ‘meer gelijkgestemden tegen gaan komen’.

L: Ja, wie zei dat ook al weer? We gaan wel verhaal halen als het nou niet waar blijkt te zijn, he!? Je zit er nu al 6 jaar op te wachten…

Y: Tja, wat dat betreft zet ik liever in op het nu gelijkgestemden tegenkomen. Zelfs met een extreem hoog IQ zijn er toch altijd 0.5% anderen die dat ook hebben. Die kom je niet zo makkelijk op school tegen, maar op een virtueel platform zoals Bright Lights wel. Er lopen toch nog minstens…

L: even kijken er zijn volgens het CBS 1.015.734 kinderen tussen de 10 en 15 jaar in Nederland. Dus 0.5% daarvan is 5078,7 kinderen met een IQ hoger dan 140…en minstens drie keer zo veel met een IQ tussen de 130 en 140…

Y: Wat kun jij goed hoofdrekenen! Dus 20.000 kinderen die zichzelf afvragen waarom ze zich toch zo anders voelen dan de rest.

L: Het is fijn om je mening te kunnen uiten en dat het niet verkeerd valt. Dat je onzeker mag zijn over al die dingen die hoogbegaafden zogenaamd ‘moeten kunnen’. Je hoeft je niet te schamen voor wat je kunt.

Y: Je voorliefde voor romantische Engelse literatuur te kunnen delen en over andere aparte fascinaties te kunnen lezen.

L: Alleen al het gevoel om er bij te horen…

Y: Gesprekken te kunnen voeren met ambtenaren en de staatssecretaris over talentontwikkeling en hoe wij daar zelf eigenlijk over denken.

L: Ik mis het nu echt minder in de klas dat ik niet veel van die gelijkgestemden om me heen heb.

Y: Ik stuur wel eens een artikel naar mijn docenten op. Het is fijn dat mijn omgeving door die artikelen meer begrijpt hoe hoogbegaafden in elkaar zitten en wat we echt nodig hebben.   

Yara

Yara

Ik heet Yara en ben 12 jaar. Bij BrightLights ben ik redacteur en schrijf ik voornamelijk binnen het thema literatuur. Ik zit op het Stedelijk Gymnasium Schiedam in de vierde klas. Als ik niet bezig ben met schrijven voor BrightLights of huiswerk, speel ik graag cello. Ik zit ook in een orkest. Daarnaast doe ik aan indoor klimmen, waarmee ik mee heb gedaan aan de finale van de Zuid-Hollandse jeugdkampioenschappen.

Reageren