BrightLights
boeken

Succesvol schrijver worden? Schrijf een serie!

Altijd al een boek willen schrijven? Al een paar keer begonnen, maar nooit afgemaakt? Of wel een verhaal geschreven, maar nog geen uitgever gevonden die met je in zee wil? Jongeren die echt een boek hebben uitgebracht kom je niet zo vaak tegen, maar ze zijn er wel.  

Zo had ik vroeger een boekje ‘Het Paarse Bos’, geschreven door Sophie van der Linden, die dit boek schreef toen ze negen was. Een sympathiek initiatief, want een deel van de opbrengst van haar boek ging naar een goed doel. De bekendere Maren Stoffels schreef haar eerste boek ‘Dreadlocks & Lippenstift’ toen ze 17 jaar oud was. En Christopher Paulini schreef het boek ‘Eragon’ toen hij 19 jaar was. En hij pakte het slim aan: hij maakte er een serie van. Want als we goed kijken naar de populaire boeken op dit moment, valt dat toch wel op: een beetje schrijver heeft een succesvolle serie geschreven.

The Inheritance Cycle

Goed, een serie. Maar hoe? Wat maakt een serie goed? Eragon is deel 1 van ‘The Inheritance Cycle’. Paulini gebruikt een schrijfstijl die makkelijk te lezen is. Ook al zijn de boeken dik, je komt er snel doorheen. De dialogen zijn goed gedoseerd: soms luchtig met humor, maar op droevige momenten juist diepgaand. Net als J.R. Tolkien in de Lord of the Rings heeft gedaan, heeft hij een eigen taal bedacht en kun je termen opzoeken in de woordenlijst achterin. Daardoor voelt het magische aan het verhaal toch echt, je gaat het geloven.

Harry Potter

Als we het toch over magie hebben: Harry Potter is natuurlijk een van de bekendste voorbeelden van een succesvolle serie. De boeken zijn wereldwijd zelfs zo vaak verkocht dat J.K. Rowling een tijdje rijker was dan de koningin van Engeland. Ze was dan niet meer zo jong toen ze de boeken schreef, we kunnen wel kijken wat de serie zo goed maakt. Wat opvalt als je haar boeken leest is dat ze veel details beschrijft, maar dat het toch niet saai wordt. Alle details doen er toe, komen later weer terug, zorgen dat je de personages beter leert kennen en dat hun gedrag meer voorspelbaar wordt, of juist verrast. In ieder boek zit een spannende verhaallijn, los van de grote verhaallijn over de zeven boeken heen. En op het eind van het boek weet je ook het eind van dat spannende verhaal, en ben je even ‘verzadigd’. Maar daarna ben je weer nieuwsgierig hoe het dan met het grote verhaal afloopt, omdat je daar ook meer over te weten bent gekomen.

The Hunger Games

Dan nog een voorbeeld dat iedereen kent: The Hunger Games. Veel mensen zagen de film voor ze de boeken lazen, maar wat die boeken toch zo spannend maakt is dat Suzanne Collins je enorm laat meeleven met de personages. Het zijn allemaal jongeren of kinderen die opeens ‘volwassen’ moeten worden, zonder dat ze er zelf echt voor hebben gekozen. Dat is iets waar je je als jongere in kunt herkennen, ook al gebeurt het bij jou niet zo extreem. Maar dat extreme maakt het juist weer spannend. En zo zelfstandig als de personages moeten zijn, zo zelfstandig wil je zelf eigenlijk in je eigen leven (af en toe) ook zijn. Daar maakt Stephanie Meyer in de Twilight serie eigenlijk ook gebruik van.

The Series of Unfortunate Events

Oké, nog één voorbeeld. ‘The Series of Unfortunate Events’ van Lemony Snicket. Deze serie (dertien delen, natuurlijk, want ongeluk is het hoofdthema) is heel speciaal. Vanaf de eerste bladzijde druipt de humor van de pagina’s, als tegenhanger voor alle ellende die over de personages uitgegoten wordt. De schrijver probeert je over te halen te stoppen met lezen, je hebt vast betere dingen te doen, of echt interessante verhalen te lezen. Maar daardoor wil je dus juist doorlezen. Dat is weer heel anders dan de Noorderlicht trilogie van Philip Pullman, die je juist een maatschappelijk kritische boodschap meegeeft in zijn ook al magische verhaal.

Kortom

Dus, als je zelf zo’n serie wilt schrijven; zorg als eerste voor een spannende hoofdverhaallijn, met per boek één (of meerdere) korte verhaallijnen waardoor je de personages beter leert kennen. Wissel ellende af met humor, als er hier en daar een bijpersonage sneuvelt wordt de lezer des te meer in de serie gezogen. Zorg dat het lekker makkelijk weg leest. Te veel (overbodige) details maken het gauw saai, maar je meeslepende verhaal mag zeker in een paar dikke boeken resulteren. Als je een boodschap over wil brengen, doe dat dan niet letterlijk, maar gebruik bijvoorbeeld magie als metafoor. En als laatste, als je magie in een boek gebruikt (en dat is nog steeds niet passé), laat het dan zo overkomen alsof het echt kan bestaan. Computer aan, cola en zak chips erbij, je kunt aan de slag!

Yara

Yara

Ik heet Yara en ben 12 jaar. Bij BrightLights ben ik redacteur en schrijf ik voornamelijk binnen het thema literatuur. Ik zit op het Stedelijk Gymnasium Schiedam in de vierde klas. Als ik niet bezig ben met schrijven voor BrightLights of huiswerk, speel ik graag cello. Ik zit ook in een orkest. Daarnaast doe ik aan indoor klimmen, waarmee ik mee heb gedaan aan de finale van de Zuid-Hollandse jeugdkampioenschappen.

1 reactie

  • ander PRACHTIG voorbeeld is de Kingkiller chronicle. het zijn eigenlijk twee verhaallijnen, een in het nu (3e persoon t-tijd) en een over het verleden van een personage (1e pers v-tijd). Het enige wat je weet, is dat het vertellende personage een reputatie krijgt tergrote van …mt. Everest? de maan? ik kan geen goed voorbeeld vinden. In het eerste boek geeft hij een korte samenvatting van wat hij gedaan heeft, in de vorm van “I have stolen princesses back from sleeping barrow kings. I burned down the town of Trebon. I have spent the night with Felurian and left with both my sanity and my life. I was expelled from the University at a younger age than most people are allowed in. I tread paths by moonlight that others fear to speak of during day. I have talked to Gods, loved women, and written songs to make the minstrels weep. You may have heard of me” waarbij tot nu toe een paar van de boven genoemde dingen steeds meer in context gezet worden. daarnaast weten we dat, hoedanook, hij eindigt als een barman, met nog maar een heel klein beetje van de geweldigheid van wat hij in zijn verhalen was. De boeken zijn tot nu toe gemiddeld 1k blz lang in het Engels, ik heb de NL versie niet gelezen. enige nadelen zijn dat de Bieb in Den Haag alleen de NL versie heeft (Damn you!) en het laatste deel nogal op zich laat wachten….wat doe je hier nog, GA DAT BOEK LEZEN!